Old skool bloggen


X-mas leesvoer

B. werkt voor uitgeverijen en brengt altijd leuke relatiegeschenken mee terug met kerst. Dit jaar het - volgens velen -  cultuurpessimistische De ondergang van het Avondland (1922) door Oswald Spengler en het prachtige naslagwerk,  Atlas van de Nederlandse Taal - Nederlandse Editie (2017) door Mathilde Jansen e.a.

 

Heerlijk! Laat de kerstvakantie maar beginnen.

 

23-12-2017


Cultuur Taal vakantie


artikelen

Een overzicht van artikelen die ik heb geschreven in opdracht of op eigen initiatief aangeboden.

 

Hack in the Box (2017), HitB.

The art of scent (2017), STRP.

Strava changes the way women cycle (2017), Rightbrains.

Strava verandert de manier van wielrennen (2016).

Hoe leggen we het Europa uit (2005) freelance artikel.

Terug in de collegebanken (2005) voor Folio.

Interviews Europa. Best Belangrijk! (2003-2006) voor Full moon Simply Interactive.

Honger in Informatieland (2000) voor Instituut Media & Informatie Mgt.

 

20-12-2017


e-Cultura Artikel


Design Thinking

In Amersfoort - Vathorst heb ik vandaag de inspirerende workshop Design Thinking gevolgd onder de bezielende leiding van Bjorn van Raaij, service designer bij Zeewaardig.

 

Hoe kun je een activiteit ontwikkelen, zoals een bijvoorbeeld een festival, en dan ook nog in co-creatie met partners en cultuuraanbieders? Met Design Thinking als methode, een proces dat vergelijkbaar is met Scrum en goed werkt in een culturele/publieke omgeving.

Samen ontwikkelen door stapsgewijs en volgens een stramien te inventariseren, te brainstormen, te verbinden en te bouwen.

 

Ik zat in een groep van 5 met o.a. de wethouder Cultuur, een docent, een zzp-er en een kunstenaar.

Ons festival zou vooral een uitdaging zijn voor de actieve bezoeker, met ruimte voor actieve creatie, dance, digitale technologie en sport.

Erg leuk en nuttig!!!

 

13-12-2017


Cultuur e-Cultura Festival Subcultuur


Dmitri Hvorostovsky (1962 - 2017)

Ik lees in Trouw dat de Russische bariton Dmitri Hvorostovsky is overleden.

Het stemt me treurig. Wat een ontzettend gemis!

 

Multimediale crossover

Dmitri Hvorostovsky speelt de dubbelrol van Don Giovanni en Leporello in Don Giovanni Unmasked (2000), een gecompileerde televisiebewerking van de Canadese Barbara Willis Sweete als eigentijdse bewerking van Mozarts Don Giovanni.

Het is echt de mooiste crossover die ik ooit heb gezien. Gelukkig nog terug te vinden op Youtube.

 

Literatuurwetenschap

Tijdens mijn bachelor heb ik een essay geschreven over deze adapatatie; een narratologische analyse van de rol van Leporello voor het onderdeel Literatuur en Cultuur - historisch. In dit onderdeel werden de verschillende adaptaties van Don Juan door de eeuwen heen historisch geduid.  

23-11-2017


Youtube Literatuur Studie Film Innovatie Tv


WomenInc

Ik heb vandaag de training 'Gespreksleider aanTafel' gevolgd bij WomenInc., een netwerk voor alle vrouwen. De training kent drie gesprekvormen: doel-, lef- en netwerkgesprek, en volgt een vast stramien.

 

Door vrouwen uit te nodigen voor een van de gespreksvormen, bied je hen de mogelijkheid om - in een omgeving van vrouwen-onder-elkaar -  vragen te stellen en advies te krijgen. Dat kan natuurlijk over persoonlijke onderwerpen gaan, maar ook zakelijke vragen kunnen heel goed aanbod komen. 

 

Leuk om vanuit een organisatie op te starten met externe shareholders of om een keer met vriendinnen te doen.

 

 

09-11-2017


e-Cultura Feminine Taal


2007: de Smartphone

De smartphone bestaat 10 jaar hoor ik op de radio.  Het doet me direct terugdenken aan de tijd dat ik voor de Volkskrant werkte. Bij de hele Volkskrant waren geen vaste telefoons meer te vinden; iedereen liep rond met een mobieltje. Harstikke handig, want iedereen was altijd bereikbaar.

 

Mijn eerste smartphone kreeg ik daar, de allereerste Blackberry.

Prachtig, vond ik hem. Hoewel ik soms wel het idee had, dat ik een plak ontbijtkoek tegen m'n hoofd hield. Zo dik was ie.

 

Die Blackbarry leidde overigens wel direct een 'probleem'. Want opeens ging ik met twee mobieltjes door het leven. Ik had namelijk ook m'n Nokio nog en het gebeurde wel eens dat ik op beide nummers tegelijk werd gebeld. 

 

Het was allemaal een kwestie van tijd. Al snel legde m'n Nokia het af tegen een iPhone en de bedrijfsmobiel legde het af tegen een abonnementsvergoeding.

 

21-10-2017


Innovatie Gadget


Geen geheimen meer: geïnterviewd (1997)

**************

 

Naar aanleiding van mijn deelname aan Emancipatie op Internet ben ik geinterviewd door Yvette Cramer. Onderstaand de tekst. Hier de originele tekst.

 

=== ++ 

Ida Niamat (33) werkt  als interim management-assistente bij Origin/Nederland B.V. en heeft daarnaast haar eigen zaak Pro Fresco Art Consultancy, een bedrijf dat bemiddelt bij muur- en plafondsschilderingen.

‘Via familie kwam ik in aanraking met het tijdschrift Wired en later met internet, zodoende werd mijn nieuwsgierigheid gewekt.  Waar zou ik in Netscape naar op zoek gaan, bijvoorbeeld? Ook dacht ik er in mijn toenmalige werk iets mee te kunnen doen waaronder het aanbieden van diensten.

Ik kreeg een internetpakket voor mijn verjaardag in 1995, en ben toen gaan experimenteren. Ik maakte kennis met IRC, de nieuwsgroepen, het Web en zoeken in Netscape. Er ging echt een wereld voor me open.  Eerst probeerde ik allerlei programma’s  uit en bleef ik deze maar perfectioneren door steeds maar  nieuwere versies te proberen. Later ging ik steeds concreter op zoek naar informatie over bijvoorbeeld actualiteiten, vakantiebestemmingen, muziek of feesten.

In september vorig jaar heb ik Pro Fresco Art Consultancy opgericht. Om te laten zien wat voor soort opdrachten we aan kunnen en wat voor soort schilderingen er zijn gemaakt, heb ik samen met een bevriende vormgever een homepage gemaakt; ik bedacht het idee, hij gaf daar vorm aan. Dat ging allemaal heel geleidelijk en inmiddels heb ik  zo vaak met hem samengewerkt, dat ik het op een gegeven moment zelf ook ben gaan proberen.

Ik heb niet echt een bepaalde favoriete site. De sites die me aanspreken blijf ik toch wel bezoeken om te zien of en wat er is veranderd. Ik vind een homepage namelijk op een hele leuke manier informatie geven over de persoon zelf, door het gebruik van vormen, kleuren, afbeeldingen en dergelijke.

De internetwereld is lange tijd voor mij een soort fantasiewereldje geweest naast het dagelijkse leven. Aanvankelijk kon ik me absoluut geen voorstelling maken  van bijvoorbeeld de omvang. Nu ik dat wel kan, vind ik het leuk om onder andere contacten  te onderhouden via e-mail en IRC. Muds (multi user dungeons) en Moos vind ik niet interessant.  Het leuke van e-mailcontact is dat het los en vrijblijvend is. Je mailt elkaar een tijdje intensief, dan kan het weer ophouden om een tijd later weer verder te gaan.

De nieuwsgroepen volg ik vooral passief. Ze spreken me wel aan vanwege de interactie en de argumentatie, maar er aan deelnemen doe ik nog niet . Deels komt dat door tijdsgebrek en deels omdat ik naast een oordeel ook graag een oplossing aan wil dragen, en die heb ik veelal niet.

Wat vrouwen betreft realiseerde ik me lange tijd niet dat die spaarzaam op internet vertegenwoordigd waren. Gelukkig groeit het aantal internettende vrouwen gestaag, vooral dankzij het onderwijs maar ook in de werkomgeving. Zodoende wordt  internet steeds meer een afspiegeling van werkelijke maatschappij.’

***************

 

19-10-2017


Cultuur Subcultuur Conferentie Internet Feminine Community


Cultuuraanbieders Amersfoort

013 meets 033

Vandaag is een delegatie van de leden van de Raden van Toezicht van culturele instellingen uit Tilburg naar Amersfoort getogen. Onder de wieken van  de Tilburgse wethouder van cultuur, Marcelle Hendrickx,  komen zij kennis maken met en inspiratie opdoen bij cultuuraanbieders alhier.

In het Eemhuis, waar de bibliotheek, het archief en ook Kunsthal KAdE! zijn gevestigd,  wordt de spits afgebeten door Tilburgse wethouder en haar Amersfoortse collega, Bertien Houwing.

 

Tijdens de lunch is er gelegenheid om alvast van gedachten te wisselen. Dan volgt de eerste rondleiding door het Eemhuis. Niet veel later begeeft het gezelschap zich naar De Nieuwe Stad voor een rondleiding over het terrein van de voormalige Prodent-fabriek, en voor een presentatie bij FLUOR; het poppodium van Amersfoort. De dag eindigt bij de Hollandse Opera, dat  gevestigd is op een voormalig rangeerterrein van de NS.

 

Amersfoort

Amersfoort is een prachtige stad met tal van voormalig industriële terreinen waar creatieve bedrijvigheid  heerst. Dat is tegelijk een mooie brug naar Tilburg, want ook die stad heeft – ondanks de economische crises - een soortgelijk stedelijke ontwikkeling doorgemaakt. Beide steden hebben een rijk industrieel verleden. Beide steden hebben zich opnieuw moeten uitvinden en zijn in dat proces doorgegroeid naar middelgrote steden, gelegen in de nabije omgeving van een grotere stad.

 

Cultureel beleid 

Zowel Tilburg als Amersfoort zetten in op cultuur. De ene stad kent een culturele alliantie, de andere stad heeft een culturele visie. Het culturele beleid is, bij beide steden, gericht op een aantrekkelijk culturele aanbod om zo inwoners te behouden en nieuwe bezoekers te trekken. Dat lijkt Tilburg op het eerste gezicht beter af te gaan. Qua musea, theaters en poppodia  is de stad groter en bekender dan  Amersfoort. De instellingen hebben – zeker poppodium 013 – ook meer budget.

 

Concurrentie positie Tilburg

Tilburg mag dan ruim 60.000 extra inwoners tellen, een universiteit en vele hogescholen , de stad  heeft  - net als merendeels van de Nederlandse steden – ernstig te kampen met vergrijzing.  Tilburg moet het dus voornamelijk hebben van externe bezoekers. En precies op dat vlak is de concurrentie binnen de regio moordend.

 

Concurrentie positie Amersfoort

Van vergrijzing heeft Amersfoort zeker geen last. De stad telt – samen met Rotterdam –het hoogst aantal jonge inwoners in Nederland.  Er wonen veel jongeren in de leeftijd tot 20 jaar en veel jonge gezinnen met kleine kinderen. Helaas voor Amersfoort heeft de stad geen universiteit en slechts een beperkt aantal HBO- / MBO- opleidingen.  Veel jongeren trekken dan ook weg om elders te gaan studeren. Ze keren alleen in het weekend nog terug met een tas vol vuile was. Dat brengt een volstrekt andere problematiek met zich mee voor cultuuraanbieders.  

 

In Amersfoort, een stad met ruim 150.000 inwoners, zie je dat steeds meer cultuuraanbieders, traditionele of ‘nieuwkomer’ samenwerken om de gunst van de jonge cultuurconsument vast te houden. Het aanbod is dan ook gevarieerd.

 

Nieuwe kansen voor Amersfoort

Dus terwijl Tilburg inmiddels de concurrentie aangaat met de regio, zet Amersfoort in op verbinding. Dat gaat met kleine stappen en dat is begrijpelijk. Het is nu eenmaal gegroeid vanuit 'losse eilandjes’. Daarom bewonder ik deze vernieuwing ook zo.

 

De cultuuraanbieders werken gezamenlijk toe naar één brede programmering voor alle doelgroepen. Daarmee kan Amersfoort zich uiteindelijk onderscheiden van die andere – grotere - stad in de regio: Utrecht. 

 

Samenwerking bij projecten en activiteiten om de mensen in de regio te verbinden is dus de allereerste stap.

04-10-2017


Tentoonstelling Cultuur Literatuur Toneel Film e-Cultura Festival Conferentie Taal Kunst


Wielrennen: aantal kilometers

Vandaag sluit ik het hoofdstuk 'Klimmen in Frankrijk 2017' af.

Op een goed moment want ik ben - voor het eerst in mijn wielrennende bestaan - over de  magische grens van de 5000 km heen. 

Onder het motto : Hoe meer kilometers in de benen, hoe beter ik ga fietsen, hoop ik nog een aantal maanden door te gaan op vlak en met tegenwind. YES!

 

Overigens heb ik de afgelopen 3 dagen samen met B. mooie bergen verzet, zoals:

- Col de Mollard (1638m);

- Col de Croix de la Fer (2067m);

- Lacets de Montvernier (782m);

- Col du Chaussy (1533m);

- Col du Telegraphe (1566m);

- Col du Galibier (2642m).

 

Tijdens deze beklimmingen heb ik ook voor het eerst wielrenners ingehaald, en niet eentje maar meerderen. Best wel een bijzondere ervaring. Ben ik toch echt iets sneller gaan klimmen. Gelukkig maar!

 

Hoe dan ook, de resterende dagen in la France staan in het teken van volop genieten van de overwinningen met du pain, du vin, du fromage et B.

Viva la France ~~~~

29-09-2017


Wielrennen vakantie


Vrolijke Catget

Onst Tineke beweegt zich niet bepaald zachtzinnig door het huis. Zodra ze het drinkbakje van de katten in het vizier heeft, stormt ze er in volle vaart op af. Het lijkt dan wel of er een matador met een rode lap voor haar ogen staat te zwaaien. De arena waarin het bakje staat, krijgt vervolgens alles weg van een kweekvijver voor 'droge' kattenbrokjes.

 

Gelukkig wordt er ook voor huiselijke viervoeters volop geïnnoveerd. En zo ontdekte ik dat drinken uit een bakje o-n-t-z-e-t-t-e-n-d 2005 is! Het eigentijdse drinken is namelijk helemaal fancy, vanuit een drinkfontein met een filter die het water – jawel - schoonmaakt en houdt. 

 

Ok, het is misschien een tikkeltje overdreven. Maar eerlijk is eerlijk, Tineke stormde niet langer als een dolle koe op het drinkbakje af. Alleen nu werden B. en ik knettergek van het constante bromgeluid dat de fontein produceert. Ook daar bestaat dan weer een oplossing voor: een schakelaar met bewegingssensor.  Is dat niet geweldig?

 

Eind goed, al goed: katten hebben altijd de beschikking over stromend water. En wij hebben altijd een bloemetje op de vloer.

28-09-2017


Innovatie Gadget


La Côte des Bar: Champagnestreek

Vandaag is - traditiegetrouw - de oogst van de champagnedruiven begonnen. Over 10 dagen moet alles binnen zijn gehaald.

 

Dat is een van de dingen die ik te weten ben gekomen tijdens een spoedcursus 'Champagne voor Beginners'  die Mathilde Fourrier van het Champagnehuis Philippe Fourrier heeft gegeven.

Ik weet nu ook veel meer over het procédé van Champagne Rosé, over wanneer een Champagne vintage mag heten en wat Réservé betekent.

 

Haast onnodig te vermelden dat de verschillende soorten aandachtig zijn geproefd, waarbij L'Exception, een op eikenhout gerijpte vintage Champagne, mijn voorkeur heeft.

01-09-2017


Food vakantie


Editor: Strava changes the way women cycle

Strava changes the way women cycle

 

"I'm Queen of the Mountain!"  my friend Claire shouts into my ear when I call her. I can hear the excitement in her voice.  “Queen of WHAT???”  I am astonished. As far as I know there are no mountains in the near vicinity of where we live. Unless, of course, she means ‘Kopje Bloemendaal’ near the beach.                                                 

 "Strava! I'm the fastest woman on the Ouddiemerlaan and seventh in the overall ranking”,  Claire says. "So now I'm Queen of the Mountain.," She sounds truly happy and so am I for her. Even though I do not have the faintest idea what she is talking about. " Who are those others?  Do you know them?”, I ask her, “I don’t understand what you are talking about."

Claire and I are both road bike fanatics. Twice a week and in the weekends we train together. Although that’s not always possible due to kids or other social activities. "And what do you mean by ranking?" For Claire is not involved in any road racing and competitive rides either.

"NOooo, sighs Claire "That's just so cool. I am the one and only woman  among other men in the top ranking. The next woman is on the eighteenth position. Can you imagine?" Before I can answer, she tells me to install Strava on my iPhone. "Just do it! Now! Immediately! Promise me!  So we can go for a ride this weekend. And maybe we both become a Queen of the Mountain somewhere. Wouldn’t that be awesome?" Queen of the Mountain in our flat country? It really sounds funny and I have to laugh.  I promise Claire to install Strava and we plan our next training session for Saturday.

 

Strava! Of course I’ve heard about it.  I just did not get into it yet. But soon after I spoke to Claire I already  know a lot more.  Strava is a social network where cyclists can register and share their performances. Each performance is ranked - based on personal information – in different classes like: gender, age and weight.  The fastest cyclist on a particular segment - which can be  a (part of a) road,  a climb or descent - receives the coveted title Queen of the Mountain (or King for Men), a concept that is borrowed from the Tour de France.

 

 

As long as nobody catches up with your personal speed record, you are the holder of that title. However, other cyclists, who want to gain the title as well, start competing with you by comparing times, heart rate, cadence and speed.  So you have to defend your title with tooth and nail.  Extra motivationally are  the ‘Kudos’ you receive for your performances by followers.

For an ambitious cyclist like myself, Strava sounds very appealing. Within half an hour I have  Strava installed on my iPhone and connected with Garmin. A couple of hours later I found twenty other cyclists beside Claire I start following. And at the end of the day I already have a number of followers myself.

 

On that particular Saturday Claire and I begin our warming up by cycling at a leisurely pace to Diemen. By the time we arrive at the Ouddiemerlaan, Claire shows me where the segment starts and where it ends. Then we cycle back to the beginning of the street. I am getting into position when Claire starts to count down: "... Five ... .four ... .three... two ... one ..." As soon as she shouts: “GO”, we both sprint away at high speed. 'I'm ahead of her', I soon realize, which makes me even more competitive.

So I add more gear. I am breathing heavily. I do not have much time. Four hundred meters is nothing when you are cycling over 40 km per hour. I suddenly  notice Claire is accelerating. I am getting out of my saddle. The muscles in my thighs are burning by now.  I do my best to stay ahead. But without any merci Claire is overtaking, leaving me behind rapidly. Where did she find that energy?  "YES !!!" I can hear her shouting, just some seconds before I finish myself.

 

"This is so utterly cool?", Claire says while we are standing next to our road bikes again and  I am still catching my breath. I nod enthusiastically. We both have a happy smile on our faces. When I  take my iPhone to check Strava I can already see that Claire has moved on in the ranking to the sixth position. She therefore remains Queen of the Mountain.  Now I am on the seventh position. I feel so proud for the both of us. At the same time I am feeling the urge to compete with Claire by cycling the same segment over again. "Bet that I'm the new Queen of the Mountain by tomorrow", I say to Claire. She laughs out loud and gives me a high five.

 

From that Saturday on my cycling life has completely changed. I strongly believe I am better road biker nowadays. For I am much more focused on performance and on improvement. And I am convinced a lot of other women are doing likewise. All because Strava is a social network where female cyclists can - finally - compare their performances with other cyclist, both female and male. Moreover, it is a social network  that encourage us to improve our performances at the same time. So Strava changes the way women cycle. After all: Who does not want to be a Queen of the Mountain by finishing at the top of the overall ranking.

16-08-2017


Wielrennen Feminine Artikel


Resultaat wielerdoel 2017

Ik vind echt dat ik ontzettend langzaam klim. Daarom had ik mezelf een wielerdoel gesteld: 55 kg, geen alcohol en als een speer de Noorse bergen op tijdens de Viking Tour (race) in juli 2017.

 

Op 5 maart ben ik begonnen met buitentrainen. In april voelde 120 km vertrouwd aan. Op 9 april heb ik m'n eerste rondje Markermeer gefietst, een week voor de Alternatieve Tocht (160km). Sindsdien heb ik wekelijks tochten van 80-120 km gefietst, oplopend naar 185 km. Het Markermeer heb ik nog twee keer alleen gefietst.

 

Sinds mei ben ik 8 kg kwijt en heb ik m'n gewenste gewicht bereikt. M'n benen zijn opeens een stuk dunner. M'n agenda opvallend leeg. Maar ben ik door dit alles ook sneller gaan klimmen?

Ja iets; ongeveer 2-3 km per uur. Helaas betekent dat, dat ik nog steeds als een slak naar boven ga. Tot een stijgingspercentage van 9% gaat het nog wel redelijk. Maar daarboven heb ik hetzelfde tempo als een relaxte wandelaar. Klimmen heeft dus nog niet helemaal het gewenste resultaat. Daar valt nog een verbeterslag te maken.

 

Daarentegen heb ik echt een giga-sprong gemaakt op vlakrijden en vals-plat. Als ik tegenwoordig alleen fiets, doe ik dat - onder 'gangbaar' Nederlandse omstandigheden - met 30-32 km p/u en met een cadanz van tussen de 90-105. Dat is echt zo'n een ontzettende verbetering. Dat maakt me echt heel blij!!!

 

Voor het seizoen 2018 heb ik alvast een nieuw doel: tempo vasthouden en meer kracht in de hamstrings!

14-08-2017


Wielrennen vakantie


Komkommernieuws: fipronil

Hoe zouden kippen zich voelen met al die gevaarlijke hoeveelheden Fipronil in hun armzalige kippenlichaampjes?

 

 

04-08-2017


Food


Review: Viking Tour 2017

Terug uit Noorwegen. Terug van de 7-daagse Viking Tour die ik met nog 167 anderen heb gefietst. Het is eigenlijk een 6-daagse tocht, want halverwege, op de vierde dag, zit een rustdag in Ålesund. Door die ene rustdag en ook vanwege die ene rustdag, is de tocht veel zwaarder dan mijn vorige meerdaagse tocht. Tijdens de Tour Transalp (2016) heb ik, namelijk in 7 fietsdagen, hetzelfde aantal kilometers afgelegd en meer hoogtemeters gemaakt.

Maar terug uit Noorwegen dus. Voor terrasjes  en restaurants hoef je er niet naar toe; voor het landschap des te meer. Het is prachtig!

 

Tijdens het fietsen begreep ik waarom folkloristische trollen hun oorsprong in Noorwegen hebben. Ze zijn ook overal aanwezig; soms samen, vaak alleen, en altijd bovennatuurlijk groot en lomp. Dat is ook mijn beeld van het Noorse landschap; uitgestrekt, ruig en grof. Toch ook een landschap dat volledig beheersd wordt door mensen. Het zegt vast iets over de Noren. Dat weet ik niet. Ik heb weinig andere Noren gesproken dan het handjevol vrijwillige organisatoren en de paar fanatiek Noorse deelnemers.

 

Ik weet wel dat valsplat een volledig nieuwe betekenis voor me heeft gekregen in Noorwegen. En wel die van vals afdalen om direct daarna weer steil omhoog te moeten. Geloof me, dat haalt de vaart er wel uit. 

Ik weet nu ook dat de top van een berg, als het eindpunt van bloed, zweet & tranen, een relatief begrip is in Noorwegen. Want de bergen staan in een hoogland dat tot in het oneindige door lijkt te gaan. En ik weet inmiddels dat beklimmingen gestaag door kunnen gaan in tunnels, evenals sommige afdalingen. Dat is dan wel weer geweldig!

 

De tocht zelf had weinig met een ‘tocht’ te maken en alles met een echte race. Een race die zwaar van start gaat, omdat de konings- (164 km) en koninginnenrit (207km) op de eerste en de tweede dag vielen. Het is een ware slachting geworden. Ook dat kan ik je vertellen. 

 

Of ik de Viking Tour ooit nog een keer zou doen? 

Nee. En dat ligt niet aan de organisatie een ook niet aan het klimaat. Ik ben gewoon niet goed genoeg voor deze tocht; te langzaam voor de snelle wielrenners, te snel voor de toerrijders. Dan wordt Noorwegen een land, waar je je heel vaak 'Remi, alleen op de wereld' waant. 

 

01-08-2017


Wielrennen vakantie


Go Go Gadget: iRoomba

Niet al te lang geleden hadden B. en ik het over een robotstofzuiger die het huis enigszins vrij van kattenharen, dode vliegen en andere zaken kon houden.  Ik was er heilig van overtuigd dat zo’n robot de oplossing was. De tantes beaamden het idee. Als gastoppas verbleven ze met grote regelmaat in een benedenhuis met tuin, katten en – jawel, een iRoomba, die dagelijks het huis even bijhield.  Dat scheelde ontzettend in de maandelijkse schoonmaakbeurt

 

B. en ik begonnen enthousiast aan een online speurtocht naar de voors & tegens van robotstofzuigers. Ook bezochten we een aantal witgoedzaken. Dat was niet bepaald opbeurend. De informatie was zo veelomvattend en - ook vooral - zo wisselend bij de verschillende merken, dat ik al snel het idee kreeg appels met peren te moeten vergelijken. We spraken af met de tantes om een keer in het gastoppashuis langs te komen. Tot die tijd werd het idee geparkeerd.

 

Tot een paar weken geleden B. opeens binnenkwam met een iRoomba. Had ie te leen gekregen van z’n managing partner. Die hem weer van zijn schoonmoeder had. Die er op haar beurt niets (meer) mee kon. De iRoomba, zo begreep ik, was niet geschikt voor een oud Amsterdams huis met randjes en richeltjes. Daar hebben wij gelukkig geen last meer van. En dus konden we volop experimenteren met Tineke. Want zo heet ze.

 

De eerste paar keren ben ik er nog bij gebleven om te zien of Tineke niet vastliep. Dat vond ik best wel intimiderend; zo’n luid aanwezig apparaat – klein is ze niet - dat zich opeens een weg baant door je huis. Daarbij komt dat ze behoorlijk sensitieve sensoren heeft. Bij de minst geringste wijziging van meubels in het huis moet ze weer helemaal opnieuw met ‘mapping’ beginnen.  En omdat we een huis hebben met drinkbakjes en met deuren naar aanpalende ruimten die open blijven staan, heb ik Tineke ook nog steeds niet geprogrammeerd. Ze gaat dan door naar kamers waar ze niet meer uit terug kan. Sowieso blijkt het woonoppervlakte te groot te zijn voor een enkele schoonmaakbeurt. Dat is dus een beetje jammer aan Tineke.

 

Maar de voordelen zijn vele malen groter.  De katten vinden haar namelijk helemaal geweldig. Ze zijn niet uit haar buurt weg te slaan.  Zelf heb ik inmiddels ook mijn omgang met haar gevonden. Voordat Tineke haar rondje maakt, haal ik bakjes weg, doe deuren dicht en zet de anti-sensor op een plek die ze niet mag passeren. Pas dan zet ik haar  - old skool: handmatig - aan en kan ik het huis in hoogtempo verlaten. En dat werkt naar volle tevredenheid!

 

Ik ben altijd benieuwd waar ik Tineke aantref bij thuiskomst. Meestal staat ze ergens pontificaal in de woonruimte te wachten op voeding. Heel soms is ze braaf uit zichzelf teruggekeerd naar haar dockingstation. Eigenlijk is het dus extra leuk thuiskomen met Tineke!

Ik vermoed zomaar dat ze binnen niet al te lange tijd een zusje of broertje krijgt, een Tina of Tino voor in de slaapkamer.

26-06-2017


Gadget


Conference for the curious: Kevin Kelly

12-06-2017



Redacteur: The art of Scent

Laten we het hebben over vernieuwing in de kunst.

De relatie geur en kunstbeleving is op zich niet nieuw. De waarneming van geur vertaalt zich immers direct - via je hersenen  - naar bewuste herinneringen of onbewuste ervaringen. Daar is veel over geschreven en mee geëxperimenteerd.

Met nieuwe technologie krijgt die relatie weer een heel nieuwe dimensie. 

 

Polymorf: Famous Deaths

Op STRP Biënnale 2017 met het thema, Senses & Sensors, is een installatie te zien van Polymorf, genaamd Famous Deaths. Deze installatie reconstrueert met behulp van nieuwe technologie de laaste minuten van bekende iconen.

 

Bij STRP kunnen bezoekers, gelegen in een soort stalen doodskist, de laatste minuten van Whitney Houston of Lady Di waarnemen.
Ik kies voor Whitney en hoor hoe het bad volloopt, haar stem, de snuif die ze neemt, een fles wordt ontkurkt. Ik ruik haar badolie: vol van geur. Bijna proef ik een zeepbel op m'n lippen. Hoor ik daar haar laatste zucht? Ik vind het mooi.

(maart 2017)

 

Aromatic Art (Re-)reconstructed: In Search of Lost Scents.

Omstreeks deze tijd is in de hal van het hoofdgebouw van de VU ook de tentoonstelling In Search of Lost Scents te bezoeken. In deze tentoonstelling, onderdeel van het gelijknamige onderzoeksproject, laat geurhistorica, Caro Verbeek, lang vervlogen tijden herleven met behulp van geuronderzoek, zoals de geur van de Slag bij Waterloo. (april 2017)

 

SMA: #artSmellery 

Bij toeval stuit ik, tijdens een van de laatste tentoonstellingsdagen over het werk van fotograaf, Ed van der Elsken (1925-1990), in het Stedelijk Museum Amsterdam (SMA) op een uniek samenwerkingsproject van het SMA met Siemens: #artSmellery. Bij deze tentoonstelling, in het auditorium van het SMA, kunnen bezoekers zich - door te ruiken - een beeld vormen bij bekende schilderijen, zoals van Malevich's Een Englishman in Moscow. (mei 2017)

 

We leven in spannende tijden.  Echt geweldig!

 

08-06-2017


Festival Kunst Nieuwe technologie


De mannen van de Vos Racefietsen

Een dag na Hemelvaartsdag is ook één dag na de Klimclassic. En die heb ik dit jaar voor het eerst gereden. Nou ja, zo goed als het ging. Want al bij de eerste beklimming krijg ik m’n ketting niet meer op het kleine voorblad, en dat met nog 160km te gaan. Scheise!

Teruggaan of een kortere route fietsen vind ik geen optie. Met kiezen op elkaar en de nodige wilskracht uitvinden welke beklimmingen ik op het grote voorblad kan doen, lijkt me een veel betere training. Uiteindelijk gaat het nog best goed en ben  ik - met uitzondering van de vier beklimmingen boven de 11%  - alles, zij het wat langzamer,  opgefietst.

 

Terug na de day after:
Het is 10.11 uur en al broeierig warm als ik bij de Vos in Zwanenburg  aankom.  Ik ben vast de eerste, denk ik zelfingenomen bij het uitladen van m’n Pina. Dat komt mooi uit, want ik vertrek ’s middags alweer naar de Ardennen voor de volgende tocht. Helaas, niets blijkt minder waar.

 

Bij binnenkomst ben ik even uit het veld geslagen:
Het is ’s ochtends vroeg en echt kneiterdruk: volwassen mannen, vriendinnnen, vaders met kinderen, puberende jongens, jonge stellen met kleine kids. Ik kijk verschrikt richting de monteurs. Die zien eruit alsof ze er al een halve dag op hebben zitten. Wat doen al die mensen hier in godsnaam? Waarom zijn ze niet op vakantie of aan het fietsen? Ga toch weg!

 

“Wat mankeert eraan, dame”, vraagt de oude Vos. 
“Hij zit helemaal vast, geen beweging meer in te krijgen”, en ik demonstreer hoe de linker shifter muur- & muurvast zit. De oude Vos schat de situatie in enkele seconden in: “Dat wordt wachten of je moet hem achterlaten”.  Achterlaten?  “Nee, dat kan niet, want ik moet morgen de Waalse Pijl fietsen.” De oude Vos haalt z’n schouders op, “Wachten dus!”,  en begint m’n Pina op te stellen.

 

Ik ben nummer drie  in de rij van wachtenden en sta nog wat te drentelen. “Ik ben zo klaar hoor”,  zegt de wielrenner die voor me aan de beurt is geruststellend, “Ik ben hier alleen maar voor een onderhoudsbeurt.”  Aardig bedoeld, maar dat soort opmerkingen pakken doorgaans heel anders uit.  Ik besluit plaats te nemen op de Chesterfield.  Uit voorzorgsmaatregelen heb ik een boek meegenomen, De Renner (1978) van Tim Krabbé, maar het wielrennerstheater dat zich in de winkel voltrekt, is vele malen interessanter .

De oude Vos loopt heen en weer, neemt maten op van benen, armen & schouders en maakt onnavolgbare berekeningen. Wielrenners twijfelen, kiezen en kijken vervolgens teleurgesteld als de horen dat ze hun nieuwe racefiets – vanwege de drukte - pas na het weekend kunnen ophalen.

 

M’n Pina hangt opeens in de beugels. “De shifters moeten vervangen worden.”, komt de oude Vos vertellen. Daar hield ik al rekening mee. “Betekent dat ook dat ik een nieuwe groep moet?”  "Aan die groep mankeert niets.” Gelukkig!
Ik vergeet naar de monteur te lopen. Loop even later toch naar hem toe  en krijg te horen dat de oorzaak onbekend is. “Kan gebeuren….na zoveel kilometers, dame.” Hij heeft gelijk.  Na 4.5 jaar begint de slijtage toe te slaan; m'n Pina als oldtimer. Op naar de 25 jaar!


Een vrouw noemt alle – en dan bedoel ik echt alle – fietsmaten van haar man op tot twee decimalen achter de komma. Ze is de ideale wielerechtgenoot en – gezien de twee jongetjes die om haar heen dralen -  wordt vast ook een ideale wielermoeder. Ze verdient het respect van de oude Vos.

Een wielrenner neemt naast me plaats op de Chesterfieldbank en wijst naar twee jongens verderop in de winkel, “Die komen helemaal uit Brabant gereden.”  Ik knik begrijpend.  Wie voor een Italiaans merk shopt, komt eerder vroeg dan laat bij de importeur uit.

 

Dan is m’n Pina klaar. Het heeft al met al nog geen uur geduurd. Ik bedank de mannen van Vos. Ik ben hartstikke blij! En nog blijer als ik als ik de volgende dag tijdens de Waalse Pijl merk, dat ik heel subtiel kan schakelen en dat ik mijn geruststellende geluid in mijn ketting weer terug heb gekregen.

Bij het verlaten van de winkel, roept de oude Vos me nog na, “Fijne dag morgen, dame”.  Leuk, dat heeft ie dan toch maar mooi onthouden in die drukte.

 

 

 

26-05-2017


Wielrennen


Gogbot Festival '17

Van 7 t/m 10 september vindt in Enschede het jaarlijkse Gogbot Festival plaats.

22-05-2017


Festival Kunst Nieuwe technologie


re:publica 2017

The most inspiring festival for digital society in Europe from May, 8th-10th in Berlin.

 

Re:publica17 zit er bijna op; drie dagen van opschudden, bewustmaken en heen & weer geschoven worden tussen utopische & dystopisch toekomstbeelden.

Drie dagen met inspirerende sprekers, 1 mindere sessie en met vernieuwende kunst-, cultuur- & media-uitingen.

22-05-2017


Subcultuur e-Cultura Innovatie Festival Internet Society Kunst


@re:publica17

Re:publica17 zit er bijna op; drie dagen van opschudden, bewustmaken en heen & weer geschoven worden tussen utopische & dystopisch toekomstbeelden.

Drie dagen met inspirerende sprekers, slechts 1 wanstaltige sessie en - gelukkig - ook met ruimte voor vernieuwende kunst-, cultuur- & media-uitingen.

 

 

 

10-05-2017



Day 1 @re:publica17

"In the past media was used as an instrument by demagoges.

How do we prevent that this misuse will happen again with new media.

In the US, but also in Europe, freedom of press and sciences are under attact.

We need activists, communities, journalists and bloggers with a critical attitude."

                                                                             (Ramy Raoof, 8 mei 2017)

 

De toon is gezet tijdens de openingsceremonie: activistisch!
Daar kunnen we in Nederland nog wat van leren.

08-05-2017


Festival re:publica


De economische waarde van de mens

Biowetenschappen hebben het argument weerlegd, dat de mens een vrije wil zou hebben. Onze keuzes zijn niets anders dan het resultaat van een aantal chemische processen. 

Die socalled vrije wil, waarover we zouden beschikken, blijkt een fabeltje te zijn, waar de Westerse ideologie handig gebruik van heeft gemaakt. De mens is immers altijd het belangrijkste productiemiddel geweest.

 

Ik geef enigszins gechargeerd weer wat de auteur, Yvan Noah Harrari, stelt in Homo Deus (2015). 

 

Maar wat als de mens zijn economische waarde verliest en het fabeltje niet langer verteld hoeft te worden?

02-05-2017


Cultuur Literatuur Innovatie


Redacteur: Virtual Reality is Performance Art

 

STRP Biënnale

STRP Biënnale, dat tweejaarlijks plaatsvindt in Eindhoven richt zich naar eigen zeggen op ‘creatieve technologie’. Het is hèt evenement op het gebied van Nieuwe Technologie, Kunst en Wetenschap. 

Sinds de allereerste editie in 2009 heeft digitale technologie en kunst, zich gestaag ontwikkeld. Elke editie is weer een ervaring; soms een verassing, soms als teleurstelling. Technologische ontwikkeling laat zich nu eenmaal niet aanjagen, laat staan voorspellen. 

 

Virtual Reality
STRP17 – met het thema ‘Senses & Sensors’ - is weer helemaal vernieuwend. Dit jaar besteedt de Biënnale aandacht aan Virtual Reality, met installaties die - voor het eerst - het brede publiek kennis laten maken met het fenomeen.

 

De meeste mensen hebben waarschijnlijk wel eens met een 3D-bril op naar een film gekeken in de bioscoop. Sommigen hebben mogelijk zelfs met een kartonnen cupboard van Google een 360graden spelletje geprobeerd te spelen op hun smartphone. Beide voorbeelden zijn weliswaar innovatief, maar het bijzondere van een VR-ervaring ontbreekt nog.

Zo zit je in de bioscoop vooral passief te kijken naar de wereld die zich voor je ogen voltrekt. En is de spelomgeving die je waarneemt door de Google’s cupboard doorgaans vaak nog dubbel en wazig. Bovendien moet je ook een liefhebber zijn van games.

 

Virtual Reality Installaties
Op STRP17 zijn twee VR-installaties: de Treehugger: wawona van de Londense studio Marshmallow Laser Feast en Fight van het  kunstenaarscollectief Akten. Bij beide installaties bevindt de bezoeker zich - zodra hij zijn VR-bril op heeft - in een virtuele ruimte die qua hoogte, diepte en omvang oneindig lijkt. De bezoeker wordt aangespoord actief te bewegen om zo zelf zijn ervaring te creëren en te intensifiëren.

 

Treehugger: wawona van Marshmallow Laser Feast

Bij de Treehugger staat de bezoeker in een gigantische Sequoiaboom en beweegt hij langzaam richting bladerdak. De omgeving, die ook wel wat weg heeft van een onderwaterwereld vol flora en fauna, weerhoudt de bezoeker er niet van om alle kanten op te stappen, om te draaien, achterom, naar boven of naar beneden te kijken, en om alles aan te raken en te willen vastpakken.

 

Fight van Akten

Fight speelt met het verschil in waarneming door het linker- en rechtoog. Met zijn VR-bril op zit de bezoeker in een  ouderwetse Chesterfield fauteuil als het programma start. Door met de ogen te knipperen kan hij het verschil stimuleren en beïnvloeden. Het duurt dan ook niet lang of elke bezoeker begint als vanzelf naar beneden of naar boven te kijken, het hoofd en de handen te bewegen alsof er wordt gedanst, geschreven of vastgepakt.  

 

Virtual Reality is Performance Art
Virtual Reality is een vorm van Performance Art, waarbij de bezoeker transformeert in een actor die zijn individuele ervaring actief vormgeeft. Het meest opvallende daarbij is, dat de oneindigheid van de virtuele werkelijkheid die de bezoeker ervaart, in schril contrast staat met de bewegingsruimte die hij als actor inneemt; het contrast tussen oneindigheid en - pak 'm beet -  1.5 m2.

 

Catharsis
Het contrast tussen ervaring en beweging draagt bij aan de catharsis die de actor ervaart. Of, zoals een bezoeker uit het Eindhovense bedrijfsleven het naderhand verwoordde: “Ik voel me helemaal gereiningd in mijn hoofd.”
Het is deze catharsis, van oudsher behorende tot het domein van de klassieke tragedie, die Virtual Reality tot een eigentijdse adaptatie van een klassieke kunstvorm maakt. Als dat geen ontwikkeling is!


Agenda
De Eindhovense Biënnale is verreweg het meest toonaangevende festival in Nederland op het gebied van Nieuwe Technologie, Kunst en Wetenschap. Voor liefhebbers biedt Enschede het Gogbot Festival in september(sinds 2010). In Rotterdam vindt in februari het jaarlijkse Tec Art plaats (sinds 2014).

27-04-2017