Old skool bloggen


Cultureel Amersfoort: deel I

013 meets 033

Vandaag is een delegatie van de leden van de Raden van Toezicht van culturele instellingen uit Tilburg naar Amersfoort getogen. Onder de wieken van  de Tilburgse wethouder van cultuur, Marcelle Hendrickx,  komen zij kennis maken met en inspiratie opdoen bij cultuuraanbieders alhier.

In het Eemhuis, waar de bibliotheek, het archief en ook Kunsthal KAdE! zijn gevestigd,  wordt de spits afgebeten door Tilburgse wethouder en haar Amersfoortse collega, Bertien Houwing.

 

Tijdens de lunch is er gelegenheid om alvast wat gedachten uit te wisselen. Dan volgt de eerste rondleiding door het Eemhuis. Niet veel later begeeft het gezelschap zich naar De Nieuwe Stad voor een rondleiding over het terrein van de voormalige Prodent-fabriek, en voor een presentatie bij FLUOR; het poppodium van Amersfoort. De dag eindigt bij de Hollandse Opera, dat  gevestigd is op een voormalig rangeerterrein van de NS.

 

Amersfoort

Amersfoort is een prachtige stad met tal van voormalig industriële terreinen waar creatieve bedrijvigheid  heerst. Dat is tegelijk een mooie brug naar Tilburg, want ook die stad heeft – ondanks de economische crises - een soortgelijk stedelijke ontwikkeling doorgemaakt. Beide steden hebben een rijk industrieel verleden. Beide steden hebben zich opnieuw moeten uitvinden en zijn in dat proces doorgegroeid naar middelgrote steden, gelegen in de nabije omgeving van een grotere stad.

 

Cultureel beleid 

Zowel Tilburg als Amersfoort zetten in op cultuur. De ene stad kent een culturele alliantie, de andere stad heeft een culturele visie. Het culturele beleid is, bij beide steden, gericht op een aantrekkelijk culturele aanbod om zo inwoners te behouden en nieuwe bezoekers te trekken. Dat lijkt Tilburg op het eerste gezicht beter af te gaan. Qua musea, theaters en poppodia  is de stad groter en bekender dan  Amersfoort. De instellingen hebben – zeker poppodium 013 – ook meer budget.

 

Concurrentie positie Tilburg

Tilburg mag dan ruim 60.000 extra inwoners tellen, een universiteit en vele hogescholen , de stad  heeft  - net als merendeels van de Nederlandse steden – ernstig te kampen met vergrijzing.  Tilburg moet het dus voornamelijk hebben van externe bezoekers. En precies op dat vlak is de concurrentie binnen de regio moordend.

 

Concurrentie positie Amersfoort

Van vergrijzing heeft Amersfoort zeker geen last. De stad telt – samen met Rotterdam –het hoogst aantal jonge inwoners in Nederland.  Er wonen veel jongeren in de leeftijd tot 20 jaar en veel jonge gezinnen met kleine kinderen. Helaas voor Amersfoort heeft de stad geen universiteit en slechts een beperkt aantal HBO- / MBO- opleidingen.  Veel jongeren trekken dan ook weg om elders te gaan studeren. Ze keren dan alleen in het weekend nog terug met een tas vol vuile was. Dat brengt een volstrekt andere problematiek met zich mee voor culturele instellingen.  

 

In Amersfoort, een stad met ruim 150.000 inwoners, zie je dat elke cultuuraanbieder, traditionele of ‘nieuwkomer’ zich in allerlei bochten wringt om de gunst van de jonge cultuurconsument. Het aanbod is dan ook legio. De potentiële bezoeker is lachende derde, want er is volop keuze.

 

Nieuwe kansen voor Amersfoort

Dus terwijl Tilburg de concurrentie aangaat met de regio, lijkt in Amersfoort de concurrentiestrijd vooralsnog intern plaats te vinden. Begrijpelijk is het allemaal wel; het is nu eenmaal gegroeid vanuit ‘eilandjes’. Maar het is de hoogste tijd voor vernieuwing.

 

Zou het niet beter zijn als culturele aanbieders, ieder vanuit zijn/haar eigen expertise,  zouden toewerken naar één brede programmering voor alle doelgroepen, in plaats van de huidige gefragmenteerde programmering voor een  beperkte doelgroep? Met een allesomvattende, brede programmering kan Amersfoort zich eindelijk positioneren ten opzichte van die andere – grotere - stad in de regio.
Daar zou ik best een rol bij willen spelen.

04-10-2017


Tentoonstelling Cultuur Literatuur Toneel Film e-Cultura Festival Conferentie Taal Kunst


Wielrennen: aantal kilometers

Vandaag sluit ik het hoofdstuk 'Klimmen in Frankrijk 2017' af.

Op een goed moment want ik ben - voor het eerst in mijn wielrennende bestaan - over de  magische grens van de 5000 km heen. 

Onder het motto : Hoe meer kilometers in de benen, hoe beter ik ga fietsen, hoop ik nog een aantal maanden door te gaan op vlak en met tegenwind. YES!

 

Overigens heb ik de afgelopen 3 dagen samen met B. mooie bergen verzet, zoals:

- Col de Mollard (1638m);

- Col de Croix de la Fer (2067m);

- Lacets de Montvernier (782m);

- Col du Chaussy (1533m);

- Col du Telegraphe (1566m);

- Col du Galibier (2642m).

 

Tijdens deze beklimmingen heb ik ook voor het eerst wielrenners ingehaald, en niet eentje maar meerderen. Best wel een bijzondere ervaring. Ben ik toch echt iets sneller gaan klimmen. Gelukkig maar!

 

Hoe dan ook, de resterende dagen in la France staan in het teken van volop genieten van de overwinningen met du pain, du vin, du fromage et B.

Viva la France ~~~~

29-09-2017


Wielrennen vakantie


Vrolijke Catget

Onst Tineke beweegt zich niet bepaald zachtzinnig door het huis. Zodra ze het drinkbakje van de katten in het vizier heeft, stormt ze er in volle vaart op af. Het lijkt dan wel of er een matador met een rode lap voor haar ogen staat te zwaaien. De arena waarin het bakje staat, krijgt vervolgens alles weg van een kweekvijver voor 'droge' kattenbrokjes.

 

Gelukkig wordt er ook voor huiselijke viervoeters volop geïnnoveerd. En zo ontdekte ik dat drinken uit een bakje o-n-t-z-e-t-t-e-n-d 2005 is! Het eigentijdse drinken is namelijk helemaal fancy, vanuit een drinkfontein met een filter die het water – jawel - schoonmaakt en houdt. 

 

Ok, het is misschien een tikkeltje overdreven. Maar eerlijk is eerlijk, Tineke stormde niet langer als een dolle koe op het drinkbakje af. Alleen nu werden B. en ik knettergek van het constante bromgeluid dat de fontein produceert. Ook daar bestaat dan weer een oplossing voor: een schakelaar met bewegingssensor.  Is dat niet geweldig?

 

Eind goed, al goed: katten hebben altijd de beschikking over stromend water. En wij hebben altijd een bloemetje op de vloer.

28-09-2017


Innovatie Gadget


La Côte des Bar: Champagnestreek

Vandaag is - traditiegetrouw - de oogst van de champagnedruiven begonnen. Over 10 dagen moet alles binnen zijn gehaald.

 

Dat is een van de dingen die ik te weten ben gekomen tijdens een spoedcursus 'Champagne voor Beginners'  die Mathilde Fourrier van het Champagnehuis Philippe Fourrier heeft gegeven.

Ik weet nu ook veel meer over het procédé van Champagne Rosé, over wanneer een Champagne vintage mag heten en wat Réservé betekent.

 

Haast onnodig te vermelden dat de verschillende soorten aandachtig zijn geproefd, waarbij L'Exception, een op eikenhout gerijpte vintage Champagne, mijn voorkeur heeft.

01-09-2017


Food vakantie


Resultaat wielerdoel 2017

Ik vind echt dat ik ontzettend langzaam klim. Daarom had ik mezelf een wielerdoel gesteld: 55 kg, geen alcohol en als een speer de Noorse bergen op tijdens de Viking Tour (race) in juli 2017.

 

Op 5 maart ben ik begonnen met buitentrainen. In april voelde 120 km vertrouwd aan. Op 9 april heb ik m'n eerste rondje Markermeer gefietst, een week voor de Alternatieve Tocht (160km). Sindsdien heb ik wekelijks tochten van 80-120 km gefietst, oplopend naar 185 km. Het Markermeer heb ik nog twee keer alleen gefietst.

 

Sinds mei ben ik 8 kg kwijt en heb ik m'n gewenste gewicht bereikt. M'n benen zijn opeens een stuk dunner. M'n agenda opvallend leeg. Maar ben ik door dit alles ook sneller gaan klimmen?

Ja iets; ongeveer 2-3 km per uur. Helaas betekent dat, dat ik nog steeds als een slak naar boven ga. Tot een stijgingspercentage van 9% gaat het nog wel redelijk. Maar daarboven heb ik hetzelfde tempo als een relaxte wandelaar. Klimmen heeft dus nog niet helemaal het gewenste resultaat. Daar valt nog een verbeterslag te maken.

 

Daarentegen heb ik echt een giga-sprong gemaakt op vlakrijden en vals-plat. Als ik tegenwoordig alleen fiets, doe ik dat - onder 'gangbaar' Nederlandse omstandigheden - met 30-32 km p/u en met een cadanz van tussen de 90-105. Dat is echt zo'n een ontzettende verbetering. Dat maakt me echt heel blij!!!

 

Voor het seizoen 2018 heb ik alvast een nieuw doel: tempo vasthouden en meer kracht in de hamstrings!

14-08-2017


Wielrennen vakantie


kapper versus kapsalon

Het blijft echt een drama: een goede kapper vinden.

Had ik er eindelijk weer eentje gevonden na jaren, stopt ie binnen een half jaar met de 'zaak' om zijn kunstenaarsvaardigheden thuis voort te zetten. Nog een paar keer ben ik geweest. Maar het ging me toch te ver om ergens tussen een toiletpot en een doucheslang te moeten zitten.

 

Onder het motto: doe eens gek, doe eens wat anders, ben ik vandaag samen met een vriendin naar een trendy salon in Utrecht geweest. Het was leuk om weer eens in good old Utrecht rond te lopen. Maar dat bezoek had ik me kunnen besparen. Echt waar, ik ben nog nooit van m'n leven zo O-N-T-Z-E-T-T-E-N-D slecht geknipt.  

 

Bij de eerste knip had ik al door dat het niets zou worden. Ze deed namelijk precies het tegenovergestelde van wat ik had gezegd. En wat ik had gezegd, waren brave antwoorden op haar nogal uitgebreide kruisverhoor. Misschien had ik toen gillend weg moeten rennen. Dat heb ik dus niet gedaan, want die vriendin zat nog met verf in haar haar.

 

Mensen die me enigszins kennen, weten dat ik altijd coupe puinhoop heb. Dat ik het met de nodige styling crème of wax minder springerig probeer te maken.  Had ik ook nog van te voren gezegd; dat het wel erg springerig is.

Toch vond deze dame het heel nodig om m'n haar met borstels te föhnen?!?!?!

Notabene naar achteren, zonder dat ze er iets in had gedaan. Ik zag er binnen no time uit als een zus van de Alessi Brothers.

 

Nou ja, het groeit vanzelf wel weer aan, hoor ik de lezer denken. Ik weet het, en gelukkig groeit m'n haar ook snel. Maar tot die tijd loop ik wel zoveel mogelijk met een haarband in.

 

10-08-2017


persoonlijk Vriendschap


Komkommernieuws: fipronil

Hoe zouden kippen zich voelen met al die gevaarlijke hoeveelheden Fipronil in hun armzalige kippenlichaampjes?

 

 

04-08-2017


Food


Review: Viking Tour 2017

Terug uit Noorwegen. Terug van de 7-daagse Viking Tour die ik met nog 167 anderen heb gefietst. Het is eigenlijk een 6-daagse tocht, want halverwege, op de vierde dag, zit een rustdag in Ålesund. Door die ene rustdag en ook vanwege die ene rustdag, is de tocht veel zwaarder dan de vorige meerdaagse tocht. Vorig jaar tijdens de Tour Transalp (2016) heb ik, in 7 fietsdagen, hetzelfde aantal kilometers heb afgelegd en meer hoogtemeters heb gemaakt. Maar terug uit Noorwegen dus. Voor terrasjes  en restaurants hoef je hier niet naar toe; voor het landschap des te meer. Het is prachtig!

 

Tijdens het fietsen begrijp ik waarom folkloristische trollen hun oorsprong in Noorwegen hebben. Ze zijn ook overal aanwezig; soms samen, vaak alleen, en altijd bovennatuurlijk groot en lomp. Dat is ook mijn beeld van het Noorse landschap; uitgestrekt, ruig en grof. Toch ook een landschap dat volledig beheerst wordt door mensen. Het zegt vast iets over de Noren. Dat weet ik niet. Ik heb weinig andere Noren gesproken dan het handjevol vrijwillige organisatoren en de paar fanatiek Noorse deelnemers.

 

Ik weet wel dat valsplat een nieuwe betekenis voor me heeft gekregen in Noorwegen. En wel die van vals afdalen en direct daarna weer steil omhoog moeten. Geloof me, dat haalt de vaart er wel uit. 

En ook dat de top van een berg, als het eindpunt van bloed, zweet & tranen, een relatief begrip is in Noorwegen. Want de bergen staan in een hoogland, dat tot in het oneindige door lijkt te gaan. Ik weet inmiddels ook dat beklimmingen gestaag door kunnen gaan in tunnels, evenals sommige afdalingen. Dat is dan wel weer geweldig!

 

De tocht zelf had weinig met een ‘tocht’ te maken en alles met een echte race. Een race die zwaar van start gaat, omdat de konings- (164 km) en koninginnenrit (217km) op de eerste en de tweede dag vallen. Het is een ware slachting geworden. Dat kan ik je wel vertellen.

01-08-2017


Wielrennen vakantie


Luistervinken

“Jij doet dat!”, hoor ik de vrouw zeggen.

“Wat doe ik?”, de vriendin die tegenover haar zit, klinkt verwonderd.

“Jij doet dat. Jij gaat gewoon alleen naar Frankrijk. Of je besluit opeens om te gaan studeren. Jij doet dat.”

“Ja, ik doe dat. Ik zie hoe de vriendin haar schouders ophaalt, alsof het allemaal niet zo veel voorstelt.

“Dapper vind ik dat.”, zegt de vrouw stellig.

“Dapper?” De vriendin klinkt oprecht verbaasd.

“Ja, dat jij dat soort dingen gewoon besluit te doen. Dat  vind ik dapper.”

“Nee”, de vriendin schudt nu haar hoofd een paar keer, “dat heeft daar niets te maken.”

“Nee?” Er klinkt iets van ongeloof door in de stem van de vriendin.

“Nee, want dat zou betekenen dat ik me ergens over heen heb moeten zetten. Alsof ik twijfels heb en dat heb ik niet. Ik doe dat gewoon.”

“Ja, jij doet dat gewoon”, zegt vriendin bewonderend, “Ik zou wel twijfels hebben. En angst. Ik zou dat echt niet durven. Jij wel, jij durft dat.”

“Ik doe dat.”, zegt de vrouw.

“Ja, precies”, beaamt de vriendin, “”Jij doet dat.

“Jij zou dat ook kunnen doen.”, nu klinkt de vrouw stellig, “Alleen ga je eerst bedenken wat er allemaal fout kan gaan. Pas dan durf je niet meer.”  

06-07-2017


Amsterdam Taal


Go Go Gadget: iRoomba

Niet al te lang geleden hadden B. en ik het over een robotstofzuiger die het huis enigszins vrij van kattenharen, dode vliegen en andere zaken kon houden.  Ik was er heilig van overtuigd dat zo’n robot de oplossing was. De tantes beaamden het idee. Als gastoppas verbleven ze met grote regelmaat in een benedenhuis met tuin, katten en – jawel, een iRoomba, die dagelijks het huis even bijhield.  Dat scheelde ontzettend in de maandelijkse schoonmaakbeurt

 

B. en ik begonnen enthousiast aan een online speurtocht naar de voors & tegens van robotstofzuigers. Ook bezochten we een aantal witgoedzaken. Dat was niet bepaald opbeurend. De informatie was zo veelomvattend en - ook vooral - zo wisselend bij de verschillende merken, dat ik al snel het idee kreeg appels met peren te moeten vergelijken. We spraken af met de tantes om een keer in het gastoppashuis langs te komen. Tot die tijd werd het idee geparkeerd.

 

Tot een paar weken geleden B. opeens binnenkwam met een iRoomba. Had ie te leen gekregen van z’n managing partner. Die hem weer van zijn schoonmoeder had. Die er op haar beurt niets (meer) mee kon. De iRoomba, zo begreep ik, was niet geschikt voor een oud Amsterdams huis met randjes en richeltjes. Daar hebben wij gelukkig geen last meer van. En dus konden we volop experimenteren met Tineke. Want zo heet ze.

 

De eerste paar keren ben ik er nog bij gebleven om te zien of Tineke niet vastliep. Dat vond ik best wel intimiderend; zo’n luid aanwezig apparaat – klein is ze niet - dat zich opeens een weg baant door je huis. Daarbij komt dat ze behoorlijk sensitieve sensoren heeft. Bij de minst geringste wijziging van meubels in het huis moet ze weer helemaal opnieuw met ‘mapping’ beginnen.  En omdat we een huis hebben met drinkbakjes en met deuren naar aanpalende ruimten die open blijven staan, heb ik Tineke ook nog steeds niet geprogrammeerd. Ze gaat dan door naar kamers waar ze niet meer uit terug kan. Sowieso blijkt het woonoppervlakte te groot te zijn voor een enkele schoonmaakbeurt. Dat is dus een beetje jammer aan Tineke.

 

Maar de voordelen zijn vele malen groter.  De katten vinden haar namelijk helemaal geweldig. Ze zijn niet uit haar buurt weg te slaan.  Zelf heb ik inmiddels ook mijn omgang met haar gevonden. Voordat Tineke haar rondje maakt, haal ik bakjes weg, doe deuren dicht en zet de anti-sensor op een plek die ze niet mag passeren. Pas dan zet ik haar  - old skool: handmatig - aan en kan ik het huis in hoogtempo verlaten. En dat werkt naar volle tevredenheid!

 

Ik ben altijd benieuwd waar ik Tineke aantref bij thuiskomst. Meestal staat ze ergens pontificaal in de woonruimte te wachten op voeding. Heel soms is ze braaf uit zichzelf teruggekeerd naar haar dockingstation. Eigenlijk is het dus extra leuk thuiskomen met Tineke!

Ik vermoed zomaar dat ze binnen niet al te lange tijd een zusje of broertje krijgt, een Tina of Tino voor in de slaapkamer.

26-06-2017


Gadget


Conference for the curious: Kevin Kelly

12-06-2017



Redacteur: The art of Scent

Laten we het hebben over vernieuwing in de kunst.

De relatie geur en kunstbeleving is op zich niet nieuw. De waarneming van geur vertaalt zich immers direct - via je hersenen  - naar bewuste herinneringen of onbewuste ervaringen. Daar is veel over geschreven en mee geëxperimenteerd.

Met nieuwe technologie krijgt die relatie weer een heel nieuwe dimensie. 

 

Polymorf: Famous Deaths

Op STRP Biënnale 2017 met het thema, Senses & Sensors, is een installatie te zien van Polymorf, genaamd Famous Deaths. Deze installatie reconstrueert met behulp van nieuwe technologie de laaste minuten van bekende iconen.

 

Bij STRP kunnen bezoekers, gelegen in een soort stalen doodskist, de laatste minuten van Whitney Houston of Lady Di waarnemen.
Ik kies voor Whitney en hoor hoe het bad volloopt, haar stem, de snuif die ze neemt, een fles wordt ontkurkt. Ik ruik haar badolie: vol van geur. Bijna proef ik een zeepbel op m'n lippen. Hoor ik daar haar laatste zucht? Ik vind het mooi.

(maart 2017)

 

Aromatic Art (Re-)reconstructed: In Search of Lost Scents.

Omstreeks deze tijd is in de hal van het hoofdgebouw van de VU ook de tentoonstelling In Search of Lost Scents te bezoeken. In deze tentoonstelling, onderdeel van het gelijknamige onderzoeksproject, laat geurhistorica, Caro Verbeek, lang vervlogen tijden herleven met behulp van geuronderzoek, zoals de geur van de Slag bij Waterloo. (april 2017)

 

SMA: #artSmellery 

Bij toeval stuit ik, tijdens een van de laatste tentoonstellingsdagen over het werk van fotograaf, Ed van der Elsken (1925-1990), in het Stedelijk Museum Amsterdam (SMA) op een uniek samenwerkingsproject van het SMA met Siemens: #artSmellery. Bij deze tentoonstelling, in het auditorium van het SMA, kunnen bezoekers zich - door te ruiken - een beeld vormen bij bekende schilderijen, zoals van Malevich's Een Englishman in Moscow. (mei 2017)

 

We leven in spannende tijden.  Echt geweldig!

 

08-06-2017


Festival Kunst Nieuwe technologie


De mannen van de Vos Racefietsen

Een dag na Hemelvaartsdag is ook één dag na de Klimclassic. En die heb ik dit jaar voor het eerst gereden. Nou ja, zo goed als het ging. Want al bij de eerste beklimming krijg ik m’n ketting niet meer op het kleine voorblad, en dat met nog 160km te gaan. Scheise!

Teruggaan of een kortere route fietsen vind ik geen optie. Met kiezen op elkaar en de nodige wilskracht uitvinden welke beklimmingen ik op het grote voorblad kan doen, lijkt me een veel betere training. Uiteindelijk gaat het nog best goed en ben  ik - met uitzondering van de vier beklimmingen boven de 11%  - alles, zij het wat langzamer,  opgefietst.

 

Terug na de day after:
Het is 10.11 uur en al broeierig warm als ik bij de Vos in Zwanenburg  aankom.  Ik ben vast de eerste, denk ik zelfingenomen bij het uitladen van m’n Pina. Dat komt mooi uit, want ik vertrek ’s middags alweer naar de Ardennen voor de volgende tocht. Helaas, niets blijkt minder waar.

 

Bij binnenkomst ben ik even uit het veld geslagen:
Het is ’s ochtends vroeg en echt kneiterdruk: volwassen mannen, vriendinnnen, vaders met kinderen, puberende jongens, jonge stellen met kleine kids. Ik kijk verschrikt richting de monteurs. Die zien eruit alsof ze er al een halve dag op hebben zitten. Wat doen al die mensen hier in godsnaam? Waarom zijn ze niet op vakantie of aan het fietsen? Ga toch weg!

 

“Wat mankeert eraan, dame”, vraagt de oude Vos. 
“Hij zit helemaal vast, geen beweging meer in te krijgen”, en ik demonstreer hoe de linker shifter muur- & muurvast zit. De oude Vos schat de situatie in enkele seconden in: “Dat wordt wachten of je moet hem achterlaten”.  Achterlaten?  “Nee, dat kan niet, want ik moet morgen de Waalse Pijl fietsen.” De oude Vos haalt z’n schouders op, “Wachten dus!”,  en begint m’n Pina op te stellen.

 

Ik ben nummer drie  in de rij van wachtenden en sta nog wat te drentelen. “Ik ben zo klaar hoor”,  zegt de wielrenner die voor me aan de beurt is geruststellend, “Ik ben hier alleen maar voor een onderhoudsbeurt.”  Aardig bedoeld, maar dat soort opmerkingen pakken doorgaans heel anders uit.  Ik besluit plaats te nemen op de Chesterfield.  Uit voorzorgsmaatregelen heb ik een boek meegenomen, De Renner (1978) van Tim Krabbé, maar het wielrennerstheater dat zich in de winkel voltrekt, is vele malen interessanter .

De oude Vos loopt heen en weer, neemt maten op van benen, armen & schouders en maakt onnavolgbare berekeningen. Wielrenners twijfelen, kiezen en kijken vervolgens teleurgesteld als de horen dat ze hun nieuwe racefiets – vanwege de drukte - pas na het weekend kunnen ophalen.

 

M’n Pina hangt opeens in de beugels. “De shifters moeten vervangen worden.”, komt de oude Vos vertellen. Daar hield ik al rekening mee. “Betekent dat ook dat ik een nieuwe groep moet?”  "Aan die groep mankeert niets.” Gelukkig!
Ik vergeet naar de monteur te lopen. Loop even later toch naar hem toe  en krijg te horen dat de oorzaak onbekend is. “Kan gebeuren….na zoveel kilometers, dame.” Hij heeft gelijk.  Na 4.5 jaar begint de slijtage toe te slaan; m'n Pina als oldtimer. Op naar de 25 jaar!


Een vrouw noemt alle – en dan bedoel ik echt alle – fietsmaten van haar man op tot twee decimalen achter de komma. Ze is de ideale wielerechtgenoot en – gezien de twee jongetjes die om haar heen dralen -  wordt vast ook een ideale wielermoeder. Ze verdient het respect van de oude Vos.

Een wielrenner neemt naast me plaats op de Chesterfieldbank en wijst naar twee jongens verderop in de winkel, “Die komen helemaal uit Brabant gereden.”  Ik knik begrijpend.  Wie voor een Italiaans merk shopt, komt eerder vroeg dan laat bij de importeur uit.

 

Dan is m’n Pina klaar. Het heeft al met al nog geen uur geduurd. Ik bedank de mannen van Vos. Ik ben hartstikke blij! En nog blijer als ik als ik de volgende dag tijdens de Waalse Pijl merk, dat ik heel subtiel kan schakelen en dat ik mijn geruststellende geluid in mijn ketting weer terug heb gekregen.

Bij het verlaten van de winkel, roept de oude Vos me nog na, “Fijne dag morgen, dame”.  Leuk, dat heeft ie dan toch maar mooi onthouden in die drukte.

 

 

 

26-05-2017


Wielrennen


Gogbot Festival '17

Van 7 t/m 10 september vindt in Enschede het jaarlijkse Gogbot Festival plaats.

22-05-2017


Festival Kunst Nieuwe technologie


re:publica 2017

The most inspiring festival for digital society in Europe from May, 8th-10th in Berlin.

 

Re:publica17 zit er bijna op; drie dagen van opschudden, bewustmaken en heen & weer geschoven worden tussen utopische & dystopisch toekomstbeelden.

Drie dagen met inspirerende sprekers, slechts 1 wanstaltige sessie en - gelukkig - ook met ruimte voor vernieuwende kunst-, cultuur- & media-uitingen.

22-05-2017


Subcultuur e-Cultura Innovatie Festival Internet Society Kunst


@re:publica17

Re:publica17 zit er bijna op; drie dagen van opschudden, bewustmaken en heen & weer geschoven worden tussen utopische & dystopisch toekomstbeelden.

Drie dagen met inspirerende sprekers, slechts 1 wanstaltige sessie en - gelukkig - ook met ruimte voor vernieuwende kunst-, cultuur- & media-uitingen.

 

 

 

10-05-2017



It's all in the family

Sinds lange tijd weer terug in Berlijn. Niet voor de Loveparade (1995-1999), maar voor het 3-daagse internetfestival Re:publica 17. Dit keer ook niet met partner, maar met m'n broer. Het is voor het eerst dat we samen weg zijn, en dat is bijzonder en grappig.

 

Qua motoriek lijken we op elkaar. We zijn allebei energiek. Of anders gezegd: we hebben allebei dat gejaagde, dat nerveuze in onze bewegingen.

Onze individuele levensloop, die zich diametraal van elkaar heeft voltrokken, heeft ook tot grote verschillen geleid. Toch zijn ook die verschillen weer terug te voeren tot aspecten waarin hij meer op Ma of juist op Pa lijkt. Hoe zou dat bij m'n zus zijn?

 

Ik denk dat we alle drie van huis uit hebben meegekregen, dat we 'alleen in de wereld staan'. Hebben Ma en Pa dat ook zo ervaren en dat onbewust aan ons meegegeven?

Het zou in ieder geval verklaren waarom we alle drie die zoekttocht naar een gemeenschap, community of familie hebben gehad; die hebben gevonden of die zoektocht hebben opgegeven.

08-05-2017


persoonlijk


Day 1 @re:publica17

"In the past media was used as an instrument by demagoges.

How do we prevent that this misuse will happen again with new media.

In the US, but also in Europe, freedom of press and sciences are under attact.

We need activists, communities, journalists and bloggers with a critical attitude."

                                                                             (Ramy Raoof, 8 mei 2017)

 

De toon is gezet tijdens de openingsceremonie: activistisch!
Daar kunnen we in Nederland nog wat van leren.

08-05-2017


Festival re:publica


De economische waarde van de mens

Biowetenschappen hebben het argument weerlegd, dat de mens een vrije wil zou hebben. Onze keuzes zijn niets anders dan het resultaat van een aantal chemische processen. 

Die socalled vrije wil, waarover we zouden beschikken, blijkt een fabeltje te zijn, waar de Westerse ideologie handig gebruik van heeft gemaakt. De mens is immers altijd het belangrijkste productiemiddel geweest.

 

Ik geef enigszins gechargeerd weer wat de auteur, Yvan Noah Harrari, stelt in Homo Deus (2015). 

 

Maar wat als de mens zijn economische waarde verliest en het fabeltje niet langer verteld hoeft te worden?

02-05-2017


Cultuur Literatuur Innovatie


Chriets voorspelling: een centraal stofzuigsysteem

Naar aanleiding van het overlijden van Chriet Titulaer heeft de Volkskrant een necrologie geplaatst, 'De wondere wereld van Chriet Titulaer' door Bart Dirks en Rik Kuiper.

 

Het artikel vertelt over een aantal voorspellingen waarmee Chriet zijn tijd ver vooruit was. Maar ook Chriet zat er, zo schrijven de auteurs, op een aantal punten naast, want, 

 

         "[..] wie heeft nu een centraal stofzuigsysteem met in elke ruimte

         'stofcontacten' om een stofzuigerslang op aan te sluiten? - [..]." 

 

.............

...........................?

.................................!

Nou, wij dus!!

Niet zelf aangelegd, ik geef het gelijk toe; dat hebben de vorige eigenaren gedaan. En - eerlijk gezegd - denk ik dat we heel snel overstappen op een robotstofzuiger. Toch we hebben wel een 'stofzuigersysteem' inclusief slang van minstens 10 meter (!).

Het grote voordeel van een dergelijk systeem is, dat de motor ergens anders in huis hangt, zodat de katten opeens heel anders op het fenomeen 'stofzuigslang' reageren.

 

Toch leuk om - in retrospectief - te bedenken dat de vorige bewoners mogelijk groot fan waren van Chriet.

 

25-04-2017


Innovatie


Scholingvoucher UWV

Het UWV heeft nog ergens een pot met geld beschikbaar, bestemd voor zelfstandigen en langdurig werkelozen die zich willen om- of bijscholen in een beroep waar personeel moeilijk voor is te vinden.

 

Helaas, mijn aanvraag om me te laten bijscholen tot CPP Gecertificeerd Javaprogrammeur is afgewezen. Ik moet even vechten tegen de gedachte of dat ook betekent dat ik voor de arbeidsmarkt ben afgeschreven.

 

24-03-2017



STRP Biënnale

Het jaarlijkse festival heeft plaatsgevonden van 24 maart t/m 1 april.

Thema: Sense & Sensoren.

 

Lees hier mijn artikel Virtual Reality is Performance Art

22-03-2017


e-Cultura Festival Kunst Nieuwe technologie


VWA

Jaaaa, het wordt alweer mijn 5e seizoen bij Vrouwen Wielrennen Amsterdam. 

Hopelijk ga ik dit seizoen - na een operatie in 2014, het herstel in 2015 en een ongeluk in 2016 - eindelijk weer eens volmaken.

Het is een goede voorbereiding op de meerdaagse Viking Tour.

21-03-2017



De allerlaatste BBQ-worst in het Vondelpark


Artikel in Het Parool van Laura Obdeijn van 27 februari waarin een bbq-er - weer en wind trotserend tijdens de allerlaatste weekendbarbeque - aan het woord wordt gelaten: "Het is jammer dat dit soort dingen [bbq-en (red)] ook verboden worden, het hoort ook wel een beetje bij de stad."

 

Bij het lezen van een dergelijke zin, vraag ik me af wat de auteur bedoelt: Wat hoort bij de stad?
Het verbieden van bbq-festijnen in het Vondelpark omdat die vanwege schoonmaakkosten niet meer te handhaven zijn. En die dusdanig veel overlast opleveren voor omwonenden, dat ze ook vanuit dat perspectief volledig uit de hand zijn gelopen?

 

Of bedoelt de auteur dat de betreffende bbq-er vindt dat bbq-en in een park bij het stadsleven hoort? In dat geval kan ik hooguit opmerken dat de betreffende bbq-er nog geen 10 jaar in Amsterdam woont; de jaren waar het fenomeen ‘bbq-en in het park’ van gedoogbeleid in wijdverbreid stadsvertier transformeerde.

 

Muzikanten maken een park, net als skaters, hardlopers, gezinnen en vrienden op kleurrijke kleden en moeders met kinderwagens, om er maar een aantal te noemen. Maar bbq-en in een park, anders dan op Koninginnendag, behoorde nooit eerder tot de stad. Dat is een vrolijke bestemming die mee is gekomen met de nieuwe stadsbewoners uit verre oorden.

 

Gelukkig voor al die nieuwe-Amsterdammers, toeristen en mijzelf blijven er nog een heleboel groene stadsplekken over waar bbq-en wèl is toegestaan. Gaat het toch nog een beetje tot de stad behoren.

 

 

27-02-2017


e-Cultura


De allerlaatste BBQ-worst in het Vondelpark


Artikel in Het Parool van Laura Obdeijn van 27 februari waarin een bbq-er - weer en wind trotserend tijdens de allerlaatste weekendbarbeque - aan het woord wordt gelaten: "Het is jammer dat dit soort dingen [bbq-en (red)] ook verboden worden, het hoort ook wel een beetje bij de stad."

 

Bij het lezen van een dergelijke zin, vraag ik me af wat de auteur bedoelt: Wat hoort bij de stad?
Het verbieden van bbq-festijnen in het Vondelpark omdat die vanwege schoonmaakkosten niet meer te handhaven zijn. En die dusdanig veel overlast opleveren voor omwonenden, dat ze ook vanuit dat perspectief volledig uit de hand zijn gelopen?

 

Of bedoelt de auteur dat de betreffende bbq-er vindt dat bbq-en in een park bij het stadsleven hoort? In dat geval kan ik hooguit opmerken dat de betreffende bbq-er nog geen 10 jaar in Amsterdam woont; de jaren waar het fenomeen ‘bbq-en in het park’ van gedoogbeleid in wijdverbreid stadsvertier transformeerde.

 

Muzikanten maken een park, net als skaters, hardlopers, gezinnen en vrienden op kleurrijke kleden en moeders met kinderwagens, om er maar een aantal te noemen. Maar bbq-en in een park, anders dan op Koninginnendag, behoorde nooit eerder tot de stad. Dat is een vrolijke bestemming die mee is gekomen met de nieuwe stadsbewoners uit verre oorden.

 

Gelukkig voor al die nieuwe-Amsterdammers, toeristen en mijzelf blijven er nog een heleboel groene stadsplekken over waar bbq-en wèl is toegestaan. Gaat het toch nog een beetje tot de stad behoren.

 

 

27-02-2017


e-Cultura