6th Day: Instagram changes the way we look at ......

Ooit waren de maandelijkse avonden van Freelance Friday hip & hot. Als freelancer moest je toen lid zijn, anders hoorde je “er” niet bij en kwam je er ook gewoon niet in. Dat was waar de schoen voor mij wrong. Ik wilde helemaal nergens lid van zijn. Een krantenabonnement was zo ongeveer het enig waar ik me aan wilde committeren. Inmiddels zijn we ruim 10 jaar verder. De events worden tegenwoordig via Meetup en Pakhuis de Zwijger gecommuniceerd. Via een van die kanalen stuitte ik op een FF-avond over food met de pakkende titel ‘Instagrammable’.

 

Ik houd van koken, of beter: van het bereiden van diners. Toch verbaas ik me hogelijk over de vele selfies en foto’s van borden, sorry: plates, met gerechten, die ik - uit alle hoeken van de wereld - opgestuurd krijg. Op zich niets mis mee. Maar ik vraag me vaak af, waar die wereldwijde, collectieve tik vandaan komt.  Misschien dat de FF-avond me wijzer kan maken.

 

Een paar weken geleden was het zover. Samen met twee vrouwen van mijn leeftijd begaf ik me – van geen verplicht lidmaatschap nog bewust – met de lift naar de 2e verdieping van PdZ. ‘Zou het een vrouwenavond worden?’, schoot het even door mijn hoofd.  In de zaal bleek de verhouding 7 vrouwen : 5 mannen te zijn. Ik nam achteraan plaats. Naast me, op dezelfde rij, zat de enige zittende man. Zijn leeftijd schatte ik ergens begin dertig. Hij bleek ook de jongste man te zijn. ‘Waar zijn al die andere ‘freelancers’  gebleven’, vroeg ik me af, nadat ik om me heen had gekeken.

 

Erg veel tijd om daarbij stil te staan, had ik niet. Een moderator heette alle aanwezigen welkom; dat waren er nog steeds 12. 'Het was stil', verontschuldigde hij zich, 'maar dat zou in 2019 anders worden.' Nog voordat hij goed en wel was uitgesproken, klonk er plotsklaps gestommel: de man naast me sprong op, als door een wesp gestoken, en verliet in allerijl de zaal. Aan het gezicht van de beteuterde moderator viel af te lezen, dat hij zich afvroeg of hij wellicht iets verkeerd heeft gezegd. Wat overigens niet het geval was, vond ik.  

 

Na enig over en weer gepraat, kwam foodstyliste Marie-Sophie Wigbers op. Een nogal Rubensachtige verschijning, met een luid bulderende lach, die alles goed maakte. Ook de veel gebezigde opmerking, dat je haar wakker kon maken voor patat met worst. Ik vond het veelzeggend, maar bedacht dat ze misschien wel zwanger was.

 

De foodstyliste vertelde enthousiast over haar beroep. Ik kreeg een leuk inkijkje in haar werk en het instrumentarium dat ze gebruikt. Ergens tussen de gestylde foodfoto’s en de foto’s van borden patat met ketchup en worst, merkte ze ook op, dat Instagram de manier verandert, waarop opdrachtgevers naar voedselfoto’s kijken. Daar kon ik me iets bij voorstellen en moest direct aan het woord 'institutionaliseren' denken. 

 

‘Foodfoto’s’, zo vervolgde ze, ‘moeten Instragrammable zijn; uitnodigen om te liken en te delen’. En dat was ook precies wat opdrachtgevers checkten, voordat ze – vaak uren later - een go of no-go gaven op een foodfoto. Daarom gebruikte de foodstyliste altijd glazen ijsblokjes in de soep. Daarop legde ze het takje garnering, blaadje Basilicum of stukje vlees. Dat bleef dan mooi liggen en zakte niet in de soep. Want dat gebeurde, als ze geen glazen ijsblokjes zou gebruiken en een paar uur moest wachten op de reactie van de opdrachtgever.

 

Ik vond het een geslaagde presentatie, ook al had ik geen antwoord op mijn vraag:  Waar komt die wereldwijde, collectieve tik vandaan om foodfoto's te maken? Goedgemutst ging ik met de anderen naar beneden, naar de bar, waar we de enigen waren. Daar vroeg ik me hardop af of iedereen elkaar soms kende. Er hing opeens zo een amicale sfeer. Zo een sfeer, die normaal gesproken alleen heerst tussen oud bekenden. Het werd van alle kanten beaamd. Het merendeel kenden elkaar al j-a-r-e-n. Ik schudde de handen van de 3 mannelijke bestuursleden, de  oprichter van FF, 6 vaste bezoekers en de foodstyliste.

 

Toen ik vroeg alle freelancers waren gebleven, antwoordde de oprichter, dat FF zijn beste tijd achter zich had liggen. Niemand wilde tegenwoordig nog lid worden. Daarom had hij de boel enige tijd geleden al verkocht. Dat was het moment, waarop ik me realiseerde dat ik nog vrolijk was.

Het was de hoogste tijd om hard naar huis te fietsen.  

06-01-2019


Cultuur Amsterdam Community Food

Artikel: Hacker Hotel. Wie gaan daar naartoe?
15-03-2019
A
B'day Present 2019
10-03-2019
B
Troost: kunst
06-03-2019
T
acromioclaviculaire gewricht
07-02-2019
a
31st: podiumplaats
31-01-2019
3
30th: old skool
30-01-2019
3
29th: metamorfose
29-01-2019
2
28th: too late
28-01-2019
2
27th: complicated
27-01-2019
2
26th: Over Eeneiige tweelingen
26-01-2019
2
25th: beklemmend
25-01-2019
2
24th: oeps
24-01-2019
2
22nd: 1/4 Triatlon Weesp
22-01-2019
2
21st: blue monday
21-01-2019
2
20th: Grand Hotel Europa
20-01-2019
2
19th day: veerkracht
19-01-2019
1
18th: Duivels dilemma MetropoolRegioAmsterdam #MRA
18-01-2019
1
17th: Verkenning 2019 AKr
17-01-2019
1
16th: obsessie met food
16-01-2019
1
15th day: historische dag
15-01-2019
1
14th: #columnaddiction
14-01-2019
1
13th Day: Maratone dles dolomiti, ecco che arriviamo!!
13-01-2019
1
12th Day: explosief zwemmen
12-01-2019
1
11th day: déjà vu
11-01-2019
1
10th day: quality time ....
10-01-2019
1